Modelowanie numeryczne podziemnych wyrobisk o złożonej geometrii na przykładzie podziemnej trasy turystycznej Kopalnia Złota „Aurelia” w Złotoryi

Coraz szersze zainteresowanie pozostałościami historycznego górnictwa w Europie wymusza na inżynierach z zakresu budownictwa podziemnego i górnictwa poszukiwanie optymalnych sposobów oceny stateczności i zapewnienia bezpieczeństwa osób odwiedzających te miejsca. Często wspomniane obiekty dziedzictwa górniczego są siecią sztolni, szybów i szybików o złożonej geometrii. W takich sytuacjach uproszczone empiryczne metody projektowania obudowy górniczej mogą się nie sprawdzić, ponieważ sprowadzają przekrój wyrobiska do prostej figury geometrycznej, np. prostokąta, koła, odwróconej podkowy. Powszechnie stosowane modelowanie 2D, tj. w płaskim stanie odkształcenia, też nie w każ-dym przypadku może odwzorować złożoność geometryczną tego typu wyrobisk. W tej sytuacji słuszne jest stosowanie techniki 3D przy ocenie stateczności, jak i przy samym konstruowaniu elementów obudowy i ich dopasowaniu do geometrii ociosów i stropów pod-ziemnych wyrobisk. Modelowanie numeryczne 3D jest stosowane w Polsce oraz na świecie od wielu lat, ale pełne wykorzystanie jego potencjału było możliwe dopiero wraz z rozpowszechnieniem się naziemnego skaningu laserowego i specjalistycznego oprogramowania do edycji chmur punktów.